THOEAR

Gruuets staon ze te prieke wit es kriet -
de hieërehoezer, woea achter verborge rame
abdisse nog fluustere van eine deftige tied

Seerlik ligke ze te blinke sjeif en glaad -
de kinjerköpkes, woea-uuever hoeag hakke
róndjsjufele langs ’t verdwene waterraad

Verleechtj sluit ze te wake in de nach –
de kirk, woea-in kanunnike wiejer slaope
krek wie ‘t dörp toet rös gebrach

Doe bès en bliefs mien sjoeanste gedich
gesjreve vuuer ederein
Daoróm vraog ich hie neet allein
Besjerm mer good dien stadsgezich